Fotoboek MRI scan

De dokter heeft afgesproken dat je een MRI ( Magnetic Resonance Imaging) onderzoek moet ondergaan. MRI is een techniek om met behulp van een sterke magneet en radiogolven, dus zonder röntgenstralen, afbeeldingen van het lichaam te maken. Met deze techniek kunnen de weke delen van het lichaam in beeld worden gebracht. Dat zijn bijvoorbeeld pezen, spieren, hersenweefsel, tussenwervelschijven en bloedvaten.
Het onderzoek zelf doet geen pijn, maar soms is het nodig dat er foto’s gemaakt moeten worden met contrastvloeistof. Dit is een speciale vloeistof, waardoor de dokter op de foto’s heel precies kan zien wat er aan de hand is. Als jij ook foto’s met contrastvloeistof moet hebben, hoor je dat van de dokter of de zuster.

Hoewel het onderzoek zelf geen pijn doet, is het misschien wel vervelend dat je heel stil moet liggen en dat het apparaat erg veel lawaai maakt, een snel kloppend geluid. Om het een beetje prettiger te maken, mag je je eigen CD met muziek meenemen. Alles bij elkaar duurt het onderzoek ongeveer 20 tot 30 minuten. Je vader of moeder mag tijdens het onderzoek bij je blijven. Je mag ook een knuffel bij je houden, als er maar geen metalen deeltjes aan zitten.

Kijk in het fotoboek hoe het onderzoek gaat

Vorige Volgende

Het apparaat waar de foto’s mee gemaakt worden is eigenlijk een hele sterke magneet. Misschien heb je wel eens een magneet gezien. Je weet dan dat een magneet alles van metaal naar zich toetrekt. Het is daarom heel belangrijk dat je geen kleding draagt met metaal erin, zoals bijvoorbeeld ritsen of knopen. Als jij of je vader/moeder sieraden, haarspelden een bril of iets anders van metaal draagt, moet dat ook afgedaan worden. Sommige make-up bevat ook metaal, ook dit mag dus niet. Verder is het belangrijk dat de controlelijst voor het MRI onderzoek ingevuld is voordat het onderzoek plaatsvindt. De lijst is niet alleen voor jezelf, maar ook voor diegene die met je mee gaat. De lijsten krijg je op de röntgenafdeling.

Dit is de kamer waar het onderzoek plaatsvindt.
Om de foto’s te kunnen maken lig je in een soort tunnel. Hoewel je helemaal in de tunnel ligt is het niet donker, want in de kamer is heel veel licht. Het licht blijft gewoon aan en 1 van je ouders mag bij je blijven staan, de andere ouder kan dan in de wachtkamer van de röntgenafdeling of op de kinderafdeling wachten.
 

Als je geen kleding aan hebt met metalen ritsen of knopen, hoef je je niet uit te kleden. Je mag dan op de tafel klimmen. Op je oren krijg je een speciale koptelefoon, zodat je naar je eigen muziek kan luisteren, als je dat hebt meegenomen. Ook je vader/moeder krijgt straks een koptelefoon op, maar hier zit geen muziek op. De koptelefoons beschermen je oren tegen het lawaai van de machine. In je hand krijg je een bel waar je in kunt knijpen als je de zuster nodig hebt.

Bij sommige MRI’s komt er meetapparatuur op het te onderzoeken deel van je lichaam te liggen. Dit is een soort mat, die niet erg zwaar is. Zo’n mat noem je een spoel. Er zijn aparte spoelen voor het hoofd, de nek, de knie, de schouder, de buik, enz. Bij grotere kinderen kan het gebeuren dat er 2 buikspoelen op elkaar gelegd worden. Op deze foto kun je zien hoe zo’n buikspoel er uit ziet.

Als alles klaar is, wordt de tafel in de tunnel geschoven. Over je hoofd wordt een halfrond rekje geplaatst. Hier zit een spiegeltje op waardoor je tijdens het onderzoek je vader of moeder kunt zien. De zusters gaan nu beginnen met het maken van de foto’s. Je moet dan heel stil blijven liggen, anders moet het onderzoek nog een keer. Er worden 5 à 6 series foto’s gemaakt en iedere serie foto’s heeft zijn eigen geluid. Het is een snel, kloppend geluid, maar maakt veel lawaai. Daarom moeten jij en je vader/moeder de koptelefoon op. Het onderzoek doet geen pijn, maar als je het heel eng vindt worden kun je, door in het belletje te knijpen de zuster waarschuwen, zij praat dan even met je. Dit mag je alleen doen als het echt niet meer gaat.

Het gebeurt niet altijd, maar soms is het nodig dat de foto’s met contrastvloeistof worden gemaakt. Dat is de speciale vloeistof die ervoor zorgt dat de dokter op de foto’s heel precies kan zien wat er aan de hand is. De contrastvloeistof wordt via een infuusnaaldje (een lockje ) in je arm gespoten. Als er foto’s van je buik of longen gemaakt moeten worden, krijg je bijna altijd een prikje. Bij foto’s van je hoofd is dat meestal niet zo. Voordat je het prikje krijgt, kan je eerst “toverzalf” op je arm krijgen. Deze zalf verdooft de huid een beetje. Het prikje is even vervelend, maar je vader/moeder is nog steeds bij je. Het inspuiten van de contrastvloeistof doet geen pijn, het geeft alleen een beetje warm gevoel in je arm. Dat gevoel trekt ook snel weer weg. Hier kun je zien hoe een lockje er uit ziet. De kleur van het dopje kan wel eens verschillen.

De zusters zitten tijdens het maken van de foto’s in de kamer ernaast. Door het raam kan de zuster jou zien en op het beeldscherm ziet ze de foto’s.

Na ± 30 – 40 minuten is het onderzoek klaar en bekijkt de dokter de foto’s. Zijn de foto’s goed dan mag je van de tafel af en ben je klaar. Je vader of moeder krijgt de uitslag van het onderzoek later van de dokter te horen.